Jelcz 120MM/2 jest zwany w Gorzowie potocznie "promykiem nadziei" ponieważ zwiastował zakup nowego taboru niskopodłogowego i wyposażonego w skrzynie automatyczne i tak też się stało Na stanie gorzowskiego MZK w czynnej służbie jest 8 sztuk które zostały zakupione 1998 r. Pojazdy te zostały oznakowane numerami taborowymi od #513 do #520. Model 120MM/2 jest produkowany od 1997 r. i obecnie pozostaje w produkcji pod nazwą SUPERO. Protoplastą nowego modelu w prostej linii jest model 120M dlatego musimy się wrócić do roku 1991 kiedy to zaczęto modernizacje W 1991 r. zaczęto montować silniki MAN w 120M wyniku czego powstał model 120MM i trwało to do 1993 r. kiedy to zastąpiono go modelem 120MM/1.Model ten również posiadał silnik MAN D0826 o maksymalnej mocy 230 KM, spełniający normy czystości EURO-1. Autobus wyposażono w automatyczną czterobiegowa skrzynie biegów typu ZF 4 HP500. W ofercie pozostał ponadto model 120M.
      W październiku 1994 r. Jelcz zaprezentował nowy prototyp oznaczony symbolem MN 120M. Autobus posiadał 11920 mm długości, 2500 mm szerokości oraz 3021 mm wysokości ( 19 mm mniej, niż przypadku 120M ).Posiadał trzy pary drzwi wejściowych, sterowanych pneumatycznie i rozmieszczonych w układzie 2-2-2. Pomieścił ogółem 100 pasażerów, w tym 34 na miejscach siedzących. Do napędu niskowejsciowego Jelcza posłużył ten sam silnik, stosowany od 1993 r. co w modelu 120MM/1, silnik typu MAN D0826 LUH. Efekt niskiej podłogi osiągnięty został poprzez przekonstruowanie kratownicy nośnej oraz zastosowanie portalowej osi przedniej sztywnej typu Jelcz 65N i niskoprofilowego ogumienia bezdętkowego. Za krawędzią środkowych drzwi umieszczono dwa stopnie pośrednie , które pozwoliły zachować podstawową konstrukcje 120M, a więc most napędowy typu Jelcz 1032A oraz poziome usytuowanie silnika na zwisie tylnym. Wznios podłogi w drzwiach przednich i środkowych osiągnął wartość 370 mm ( dla porównania w Jelczu 120M wartości te wynosiły odpowiednio 642/712 mm ). Tymczasem w wejściu na tylnym zwisie znalazły się dwa stopnie pośrednie, a wznios podłogi wynosi 936 mm ( 120M - 995 mm ). Autobus został wyposażony w bębnowy, pneumatyczny, dwuobwodowy układ hamulcowy z systemem ABS, hamulcem postojowym i awaryjnym oraz wspomaganiem układu kierowniczego.
      Opisany prototyp nie wszedł jednak do produkcji jednak wrócono do niego w 1996 r. i posłużył do zbudowania wersji 120MM/2 jednak przy wprowadzaniu do produkcji zrezygnowano z wyglądu przodu przypominającego jeszcze Berieta . Szyba przednia pochodziła z modelu T 120, szyby boczne klejone do nadwozia, górna linia okien bocznych przebiegała wyrażnie poniżej krawędzi dachu , a nad szybą kierowcy oraz z boku pojazdu pojawiły się wydzielone miejsca na tablice informacyjne. Przedni zderzak oraz atrapa wykonane zostały z tworzyw sztucznych. Autobus otrzymał zmienione reflektory z przodu - prostokątne z wydzielonymi kierunkowskazami ( stosowane od nie dawna w zmodernizowanych modelach M121M/MB oraz M181MB ). Całkowicie zmieniono ściane tylną, wyposażając ją w wąską, prostokątną szybę wklejaną i wydzielone miejsce na tablice kierunkową. Zamontowano nowego typu drzwi boczne, wyposażone w klejone szyby i wykonane z tworzyw sztucznych. We wnętrzu zamontowano twarde fotele plastikowe typu Astromal. Ciekawostką jest fakt, iż przedział pasażerski został pozbawiony wielu podestów pod siedzeniami, co znacznie poprawiło funkcjonalność wnętrza. Silnik pozostał ten sam co w prototypie czyli typu MAN D0826 LUH o maksymalnej mocy 230 KM i został zamontowany poziomo na zwisie tylnym jedyną zmianą w układzie napędowym jest zastosowanie skrzyni biegów typu Voith 851.3 o trzech przełożeniach.